Pag-ibig o Pagkakamali? Isang Titser ang Nalilito
Hindi ko po tunay na pangalan ang gagamitin ko sa liham na ito. Maaari ninyo na lamang po akong tawaging Cher Rose.
Hindi dahil sa wala akong mapagsabihan na kapamilya, kaibigan o ka-baro.
Kundi dahil natatakot ako.
Natatakot akong husgahan alam mo naman ang panahon ngayon ang daming magmamalinis.
Natatakot akong mapahiya.
Natatakot akong mawala ang trabahong ilang taon kong pinaghirapan.
At higit sa lahat, natatakot akong malaman ng mga taong nakakakilala sa akin ang lihim na matagal ko nang itinatago. Sa totoo lang ay ngayon lang po ako naglakas loob kasi may tiwala naman po ako sa iyo Sir OER.
Matagal na po akong follower po, ika nga nila'y die hard fan niyo po ako at sinusubaybayan ko po ang inyong mga payo sa mga guro. Marami na akong nabasang kuwento ng mga titser na may iba't ibang pinagdaraanan sa buhay. Ngunit hindi ko inakala na darating ang araw na ako naman ang magsusulat upang humingi ng payo. Hahaha, sinong mag-aakalang ako na naman ang hihingi ng payo.
Anyway, Sir OER, may problema po akong hindi ko na kayang dalhin nang mag-isa.
Hindi ko alam kung paano ko ito sisimulan.
Hindi ko rin alam kung paano ko ipaliliwanag ang lahat nang hindi ako magmumukhang masamang tao.
Pero susubukan ko.
Mayroon po akong naging malapit na estudyante.
Isa siyang Grade 12 student at labingpitong taong gulang.
Noong una, isa lamang siyang ordinaryong estudyante sa aking klase. Tahimik siya kumpara sa iba. Hindi siya iyong tipo ng estudyanteng pasaway o mahilig sa gulo. Madalas siyang nakaupo lamang sa isang sulok at nakikinig sa talakayan. Matangkad, moreno at medyo maganda ang pangangatawan at matipuno.
Napansin ko na seryoso siya sa pag-aaral at hindi mabarkada.
Palagi siyang may assignment at on-time kung magsubmit ng kanyang projects.
Palagi siyang may tanong tungkol sa mga aralin.
Kapag may proyekto, ay ginagawa agad at isa siya sa mga unang nagpapasa.
Bilang guro, natutuwa ako sa mga estudyanteng may ganitong pag-uugali dahil nakikita mong may pangarap sila sa buhay.
Sa paglipas ng mga buwan, napadalas ang aming pag-uusap.
Sa umpisa, puro tungkol lamang sa academics.
Mga tanong tungkol sa lesson.
Mga requirement.
Mga plano niya sa kolehiyo.
Mga pangarap niya para sa kanyang pamilya.
Minsan ay nagkukuwento rin siya tungkol sa kanyang buhay.
Nalaman kong hindi rin madali ang kanyang sitwasyon.
Simple lamang ang kanilang pamumuhay.
May mga pagkakataong kapos sila sa pera.
May mga pagkakataong kailangan niyang magsikap nang husto para lamang makapag-aral. Minsan nga kapag umaabsent siya ay nagmemessage, wala daw pamasahe kaya kailangan niyang mag-sideline para may panggastos sa bahay.
Bilang guro, naantig ako.
Nakita ko sa kanya ang isang batang nangangarap na makaahon sa buhay, nagtitiis at nagsusumikap.
At tulad ng ginagawa ko sa iba kong estudyante, sinubukan ko siyang gabayan at binibigyan ng payo.
Hindi ko namalayan na habang lumilipas ang panahon ay nagiging komportable na kami sa isa't isa na para bang nakalimutan kong ako pala ay guro niya dahil minsan sa sobrang lalim ng mga pinag-uusapan.
Minsan ay nagtatanong siya tungkol sa buhay.
Minsan naman ay humihingi siya ng payo tungkol sa mga personal niyang problema.
Unti-unti, pakiramdam ko ay nagkaroon kami ng tiwala sa isa't isa.
Noong una, wala naman talaga akong ibang iniisip.
Estudyante ko siya.
Guro niya ako.
Hanggang doon lamang dapat at iyon naman talaga dapat.
Ngunit may mga bagay pala talagang hindi mo inaasahang mangyayari. Mga pangyayaring di mo naman pinaplano pero talagang nangyayari.
May mga damdaming hindi mo naman sinasadyang mabuo.
At bago mo pa mamalayan, nandiyan na.
Noong una, pilit kong nilalabanan ang lahat...maging sa damdamin at isipan.
Sa tuwing mapapansin kong natutuwa ako kapag kausap ko siya, sinasaway ko ang sarili ko. Yes, pina-aalalahan ko kasi nga po sir ay medyo na-carried away minsan, tsk.
Sa tuwing mapapansin kong inaabangan ko ang kanyang mensahe tungkol sa school work, pinapaalalahanan ko ang sarili ko na mali iyon.
Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na guro ako.
May responsibilidad ako.
May hangganan akong hindi dapat lampasan.
Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, tila lalo lamang naging malalim ang aming pagkakaunawaan. Makikita sa aming mga mata na tila'y nag-uusap at nagkakaintindihan maging sa aming ngiti o expression ng mukha.
Hanggang sa dumating ang araw na umamin siya.
Hindi ko makakalimutan ang araw na iyon.
Nagulat ako.
Nanlamig ako.
Hindi ko alam ang sasabihin ko.
Hindi ko alam kung dapat ba akong magalit o lumayo at kalimutan na lang ba ang lahat.
Sinabi niya na matagal na raw niya akong hinahangaan.
Hindi lamang bilang guro kundi bilang babae. Medyo ngumingiti ang utak ko, siyempre ayaw kong ipakita sa kanya.
Mixed emotions at tulala ang peg. Pakiramdam ko noon ay gumuho ang lahat ng prinsipyong pinanghahawakan ko.
Alam kong dapat ay agad kong pinutol ang lahat.
Alam kong iyon ang tamang gawin.
Ngunit hindi ko nagawa.
At iyon marahil ang pinakamalaking pagkakamali ko.
Sa halip na tuluyang lumayo, hinayaan kong manatili ang komunikasyon namin.
Hanggang sa dumating ang puntong hindi ko na rin maikakaila sa sarili ko na may nararamdaman na ako para sa kanya. Alam kong mali.
Hindi ko maintindihan kung paano nangyari iyon.
Hindi ko naman iyon hinanap.
Hindi ko naman iyon pinlano.
Pero nangyari.
At ngayon, araw-araw akong binabagabag ng konsensya ko.
Sa labas, mukha pa rin akong normal na guro.
Pumapasok ako.
Nagtuturo ako.
Nakikipag-usap sa mga kasamahan ko.
Ngumingiti sa mga estudyante.
Ngunit sa loob-loob ko, para akong may malaking batong pasan-pasan araw-araw.
Kapag may faculty meeting, kinakabahan ako baka may biglang magparinig na may isang teacher na kuwan...
Kapag may kasamahan akong nagtatanong tungkol sa mga estudyante, kinakabahan ako. Para akong CIA agent na pumunta sa North Korea at nagmamasid at binabasa bawat galaw.
Kapag may tumitingin sa akin nang matagal, kinakabahan ako.
Pakiramdam ko ay baka may nakakahalata na.
Pakiramdam ko ay baka may nakapansin na at baka may nakapansin na mga kaklase at may chicka ng umiikot sa buong campus.
Minsan nga ay hindi na ako makatingin nang diretso sa principal namin. Para akong timang na very conscious sa mga kilos at galaw, parang guilty...ganun.
Hindi dahil may ginawa siyang masama sa akin.
Kundi dahil natatakot akong baka isang araw ay matawag ako sa opisina at tanungin tungkol sa bagay na pilit kong itinatago.
Mas lalo akong natatakot kapag naiisip ko ang mga magulang ng estudyante at biglang maiisip ang kalagayan ng pamilya niya.
Paano kung malaman nila?
Paano kung isipin nilang inabuso ko ang tiwalang ibinigay nila bilang magulang?
Paano kung mawalan sila ng respeto sa akin?
Paano kung umabot ito sa mas malaking problema? 8888? Naku, huwag naman sana.
Ito ang mga tanong na paulit-ulit na umiikot sa isip ko tuwing gabi.
May mga pagkakataong hindi ako makatulog.
May mga pagkakataong naiiyak na lamang ako.
Hindi dahil nahuli na kami.
Kundi dahil alam kong maliwanag na komplikado ang sitwasyong ito.
Mahal ko ang pagiging guro.
Pangarap ko ito.
Pinaghirapan ko ito.
Hindi biro ang pinagdaanan ko bago ako naging lisensyadong propesyonal.
Ilang taon akong nag-aral.
Nag-review.
Nag-exam.
Nagsumikap.
At ngayon, natatakot akong baka mawala ang lahat ng iyon dahil sa isang sitwasyong hindi ko na alam kung paano haharapin.
May mga araw na sinasabi kong tatapusin ko na ang lahat. Yes, may mga time talaga na sinabi ko sa sarili na over na talaga.
Puputulin ko na ang komunikasyon.
Lalayo na ako. Magpalipat na lang kahit sa bundok ma-assign malayo lamang sa kanya.
Magiging mahigpit na lamang ako bilang guro.
Ngunit sa tuwing susubukan kong gawin iyon, parang may bahagi ng sarili kong nahihirapan.
At doon ako lalo nalilito.
Ito ba ay tunay na pagmamahal? Naaawa lang kaya ako sa kanya?
O isa lamang itong emosyon na nabuo dahil sa madalas na pakikipag-ugnayan?
Ito ba ay damdaming lilipas din pagdating ng panahon?
O ito ba ay isang bagay na dapat kong pag-isipan nang mabuti? Million times, hirap nun huh?
Minsan ay naiisip kong hintayin na lamang siyang makatapos ng Senior High School at alam mo na.
Ngunit kahit naiisip ko iyon, hindi pa rin nawawala ang aking pag-aalala.
Baka mayroon pa ring maging problema.
Baka mayroon pa ring masaktan.
Baka mayroon pa ring mawala.
At higit sa lahat, baka tuluyan kong mawala ang respeto ng mga taong nagtitiwala sa akin bilang isang guro na alam kong kami ay isang modelo nila.
Sir OER, hindi ko po alam kung ano ang dapat kong gawin.
Nalilito ako sa pagitan ng aking damdamin at ng aking responsibilidad.
Nalilito ako sa pagitan ng gusto ng puso ko at ng alam kong nararapat.
Mahal ko ang aking trabaho.
Mahal ko rin ang mga estudyanteng ipinagkakatiwala sa amin araw-araw.
Kaya mas lalo akong nahihirapan sa sitwasyong ito.
Hindi ko po sinusulat ang liham na ito upang humingi ng kampi.
Hindi ko rin po sinusulat ito upang bigyang-katwiran ang aking mga naging desisyon.
Ang gusto ko lamang ay marinig ang isang tapat at makatotohanang payo.
Ano po ba ang dapat kong gawin?
Tama pa bang ipagpatuloy ko ang relasyong ito?
O kailangan ko nang tanggapin na may mga damdaming kahit totoo ay hindi dapat ipagpatuloy?
Paano ko haharapin ang takot, konsensya, at pagkalito na araw-araw kong nararamdaman?
Umaasa po akong mabibigyan ninyo ako ng gabay.
Lubos na gumagalang,
Cher Rose
(Hindi niya tunay na pangalan)
Post a Comment
0 Comments